Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Jaguar. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Jaguar. Pokaż wszystkie posty
Najmroczniejsze umysły skrywają się za fasadą najzwyklejszych twarzy – Mroczne umysły ~ Alexandra Bracken

września 15, 2022

Najmroczniejsze umysły skrywają się za fasadą najzwyklejszych twarzy – Mroczne umysły ~ Alexandra Bracken

Minęło sporo czasu pomiędzy momentem, gdy po raz pierwszy wzięłam do ręki nowe wydanie Mrocznych umysłów, a chwilą, gdy zdecydowałam się otworzyć powieść i przeczytać pierwsze zdanie. Bo tak bardzo byłam podekscytowana i jednocześnie tak bardzo bałam się ponownego spotkania z tymi bohaterami. 

W 2015 roku zakochałam się w historii Ruby, Pulpeta, Zu i Liama. Nie byłam pewna jednak, czy to nie było jedynie zauroczenie, które z biegiem lat zniknęło. Na szczęście okazało się, że i w tym przypadku przysłowie „stara miłość nie rdzewieje” sprawdziło się, a sam powrót do świata Mrocznych umysłów okazał się powrotem do fascynującej dystopijnej rzeczywistości, która teraz zrobiła na mnie jeszcze większe wrażenie niż w przeszłości.

„Pierwsza umarła Grace Somerfield”. A przynajmniej była pierwszą osobą, której śmierć widziała Ruby. Później rozpoczęła się lawina kolejnych śmierci. Wszystko za sprawą tajemniczej choroby – OMNI. Pozostałe dzieci zostały zamknięte w obozach, gdzie, podzielone na grupy, musiały po prostu przeżyć. Oficjalnie zrobiono to, by były bezpieczne. Rząd pragnął ich rehabilitacji. W rzeczywistości społeczeństwo po prostu bało się mocy, które ujawniły się u dzieci wraz z pojawieniem się tajemniczego wirusa.

Ruby była w jednej pierwszych dostaw dzieci, które pojawiły się w Thurmond. Po niej przyjechały jeszcze tysiące. Dziesięcioletnia dziewczynka nie była pewna, co się dzieje. Wiedziała jednak jedno – nie chce być Pomarańczową; jedną z tych osób, które na jej oczach zabijały, a później chodziły związane, z kagańcami na twarzy. Dlatego powiedziała, że jest Zielona. I uwierzyli jej. Przez wiele lat była poniżana, aczkolwiek bezpieczna w barakach zielonych. Aż do teraz.

To niezwykłe, jak brutalny i jednocześnie fascynujący świat udało się stworzyć autorce. Alexandra Bracken przedstawia czytelnikom rzeczywistość, w której dzieci zostały zarażone wirusem OMNI, w związku z czym zyskały supermoce. Rząd podzielił chorych na kilka kategorii, w zależności od tego, jakie umiejętności posiada dana osoba: Zielonych, Niebieskich, Żółtych, Czerwonych i Pomarańczowych. Sam podział ogromnie skojarzył mi się z ideą structogramu oraz tego, że każdy z nas posiada biologiczną tożsamość, wpływającą na nasze zachowanie, która określana jest konkretnym kolorem. Dlatego tym bardziej idea społeczeństwa podzielonego na kolory wydaje mi się intrygująca.

Bohaterowie intrygują i wzbudzają sympatię, sprawiając, że od tej historii nie da się odejść bez poznania zakończenia. Samo zakończenie zaś rozbija serca czytelników w drobne kawałeczki. Zazwyczaj autorzy decydują się na happy end. Bracken wyłamuje się ze schematów, nawet tych obowiązujących współcześnie, mimo że tyle lat minęło od pierwszego wydania powieści. Autorka wybiera nieoczywiste rozwiązania. Bawi się emocjami odbiorców. Sprawia, że jedyne, o czym myśli się po skończeniu pierwszego tomu to data wydania kolejnej części. Te uczucia się nie zmieniają nawet w sytuacji, zna się tę historię i ma się świadomość, jak się ona kończy.

Warto kilku słowach wspomnieć o bohaterach. Są oni bowiem kluczowym elementem historii. Ruby początkowo jest postacią zagubioną i bierną. Spędziła kilka lat w obozie, gdzie była poniżana przez strażników i ignorowana przez innych więźniów. Wydarzenia ostatniego roku sprawiły, że od kilku miesięcy do nikogo nie odezwała się ani słowem. Nagle zostaje wrzucona w wir wydarzeń, który wymusza na niej podejmowanie konkretnych decyzji. Pulpet to z pozoru nieprzystępny, arogancki chłopak, który unika nowych znajomości jak ognia. Okazuje się jednak, że pod tą powłoką skrywa się inteligentny nastolatek, pragnący zapewnić bezpieczeństwo bliskim osobom. Jest jeszcze Liam – typ bohatera, altruisty, który zawsze pakuje się w kłopoty przez swoją empatię. Jego charakter jednak pozwala mu znajdować promyki nadziei w tym mrocznym świcie. Nie można zapomnieć również o Zu, dziewczynce ogromnie skrzywdzonej przez życie, a jednocześnie najbardziej otwartej na otaczających ją ludzi. Razem, cała czwórka tworzy niezwykłą drużynę, która na długo pozostaje w sercach czytelników.

Jestem Niebieska. Jestem Czarna. Jestem częścią generacji OMNI. Nie zmieniło się to, mimo upływu czasu. Cieszę się, że po latach czytelnicy znów mogą powrócić do świata Mrocznych umysłów i pokochać go na nowo. Ci zaś, którzy nie mieli do tej pory okazji poznać dystopii autorstwa Alexandry Bracken mogą sięgnąć po nią i przekonać się, dlaczego jakiś czas temu książkowy świat oszalał na jej punkcie. A także po prostu ja pokochać. To mroczna i brutalna opowieść, która łamie serce, a jednak ma w sobie coś co sprawia, że zakorzenia się w naszym wnętrzu i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Jaguar! ♥

Autor: Alexandra Bracken
Tytuł oryginalny: The Darkest Minds
Tytuł polski: Mroczne umysły
Tłumaczenie: Maria Borzobohata-Sawicka
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 17 sierpnia 2022 
Moja ocena: 9/10

Czytaj więcej »
Drapieżne, klasyczne opowieści o magii – Piękno i bestie. Niebezpieczne baśnie ~ Soman Chainani

sierpnia 04, 2022

Drapieżne, klasyczne opowieści o magii – Piękno i bestie. Niebezpieczne baśnie ~ Soman Chainani

Soman Chainani, znany głownie z serii książek Akademia dobra i zła, przedstawia czytelnikom nową, aczkolwiek nie do końca odmienną debiutanckiej serii, publikację – zbiór opowiadań Piękno i Bestie. Niebezpieczne baśnie.

Czytelnicy Akademii dobra i zła wiedzą, że autor potrafi zaskoczyć. Chainani bawi się dobrze znanymi społeczeństwu definicjami dobra i zła. Pokazuje, że świat raz ujęty w dane ramy nie musi taki pozostawać na stałe. Dobro i zło są po prostu przyjętymi konwencjami, konkretnym sposobem obrazowania, który można zmienić. Takie podejście do tematu pokazane jest zarówno w serii, jak i zbiorze opowiadań.

Na Piękno i bestie. Niebezpieczne baśnie składa się dwanaście retellingów. Są to wariacje na temat dobrze znanych czytelnikom i widzom baśni, takich jak Czerwony Kapturek, Piękna i bestia, Roszpunka, Piotruś Pan czy Sinobrody. Na pierwszy rzut oka zbiór może wydawać się kolejnym, nie do końca już pożądanym przez czytelników, przetworzeniem opowieści, które współcześnie na nowo tworzone są od wielu lat (Dwór cierni i róż S. J. Maas, Potęga magii Liz Braswell, Baśnie. Na wygnaniu Bill Willingham, Kopciuszek i szklany sufit Lane Laura, Ellen Haun i in.). Tymczasem Chainaniemu udało się coś, co jego poprzednikom nie zawsze wychodziło – tchnął powiew świeżości we wszystkie przedstawione opowieści.

Od pewnego czasu do retellingów podchodzę z dystansem. Przeczytałam ich wiele, dzięki czemu mogę stwierdzić jeden fakt – bardzo często czegoś im brakuje. Czasem dystansu, niektórzy autorzy bowiem zbyt osobiście podchodzą do przedstawianych opowieści. W innych sytuacjach nowe utwory są tak naprawdę przepisanymi utworami z przeszłości. Nie ma w nich nic innowacyjnego, autorom podczas ich tworzenia zabrakło kreatywności. Pojawiają się jednak również skrajności w drugą stronę, gdy dana książka tak mocno przekształca temat, że nie wiem, z jakiego powodu w ogóle nazywana jest retellingiem.

Chainani uniknął tych błędów. Każda z jego opowieści jest w pewnym stopniu klasyczna, a jednak wprowadza nowe wątki, które sprawiają, że czytelnik do samego końca nie jest pewien, jak potoczą się losy danego bohatera. Autor często decyduje się na nietypowe zwroty akcji. Początkowo mogą one wywołać w odbiorcach zdziwienie, w końcu jednak pojawia się pełne zrozumienie. Bo przecież księżniczkom nie zawsze do szczęścia potrzebny jest książę, a każdemu mogą przydarzyć się pomyłki, które odciskają piętno na całym jego przyszłym życiu.

Spośród opowiadań trudno wybrać jedno najlepsze. Wszystkie mają w sobie coś, co przyciąga niczym magnes. Piękna i bestia łamie serce zakończeniem, Kopciuszek daje nadzieję, że dla piękno nie jest wartością wiodącą w dzisiejszym świecie, a Czerwony kapturek pokazuje, że czasem tym, czego poszukujemy w życiu nie jest miłość, ale przyjaźń. Każda z tych opowieści burzy kolejne stereotypy i pokazuje, że otaczający człowieka świat może być piękny, jeśli tylko zdecyduje się on wziąć sprawy w swoje ręce.

Piękno i bestie. Niebezpieczne baśnie to publikacja wyjątkowa. Jeśli znacie cykl Akademia dobra i zła, mogę was zapewnić, że ta książka jest jeszcze lepsza fabularnie niż on. Jeśli lektura debiutanckiej serii wciąż jest przed wami, sięgnijcie po ten zbiór opowiadań. Jest to idealna pigułka literackich możliwości autora. Jestem pewna, że każdy miłośnik niebanalny, dość mrocznych i jednocześnie pełnych nadziei i wewnętrznego piękna historii znajdzie w tej publikacji coś dla siebie.

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję portalowi Sztukater!

Autor: Soman Chainani
Tytuł oryginalny: Beasts and Beauty. Dangerous Tales 
Tytuł polski: Piękno i bestie. Niebezpieczne baśnie
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczarowska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 9 marca 2022
Moja ocena: 9/10

Czytaj więcej »
Rozgrywka trwa - Lore ~ Alexandra Bracken

grudnia 14, 2021

Rozgrywka trwa - Lore ~ Alexandra Bracken

Można byłoby pomyśleć, że wszystkie możliwości przedstawienia bogów greckich zostały już wykorzystane. Od wielu lat na rynku wydawniczym pojawia się duża ilość tytułów młodzieżowych, wykorzystujących motywy antyczne. Alexandra Bracken pokazuje jednak, że mimo tak wielu książek o bogach, można motyw ten przedstawić w świeży i niezwykle ciekawy sposób.


Lore, potomkini Posejdona, nie chciała brać udziału w kolejnym już polowaniu na bogów, zwłaszcza po tym, co wydarzyło się siedem lat temu. Sytuacja jednak komplikuje się, gdy dziewczyna spotyka na progu swojego domu ranną Atenę – jedną z ostatnich prawdziwych bogiń, które jeszcze biorą udział w walce. Tego samego dnia jej zaginiony przyjaciel nagle pojawia się, by ostrzec dziewczynę przed grożącym jej niebezpieczeństwem. Lore musi zaangażować się w walkę by pokonać potomków Kadmosa. pomścić śmierć rodziców i uchronić cały świat przed zagładą.

Lore pod względem fabularnym jest ciekawie skonstruowana. Alexandra Bracken postawiła na ciekawe rozwiązania, które w pozytywny sposób wpłynęły na odbiór powieści. Bogowie tracący nieśmiertelność, przejmowanie mocy przez herosów, polowanie rodem z Głodowych Igrzysk – ta powieść jest przepełniona akcją. Podczas lektury czytelnik nie ma możliwości się nudzić. Choć w książce pojawiają się popularne elementy, zestawione są one ze sobą w nietypowy, oryginalny sposób. Zstąpienie bogów na Ziemię i utrata przez nich nieśmiertelności nie jest czymś nowym, podobnie jak walka bogów z półbogami, te motywy bowiem już od wielu lat wykorzystuje w swoich powieściach chociażby Rick Riordan. Nie łączy on jednak ich w tak nietypowy sposób. U Riordana króluje akcja w połączeniu z humorem, Bracken postawiła na dużo większą ilość brutalnych elementów, połączonych z poważnym klimatem. I opłaciło się to.

Zaletą jest również fakt, że Lore to ponad pięciusetstronicowa powieść jednotomowa, przy której można spędzić kilka magicznych, pełnych przygód wieczorów. Czytelnik wraz z rozpoczęciem lektury wkracza w dość brutalny, aczkolwiek intrygujący świat, który do samego końca pozostaje dla niego pełen tajemnic. Od początku do końca odbiorca trzymany jest w ogromnym napięciu, i choć zakończenie jest przewidywalne, sposób, w jaki dochodzi do tego wydarzenia już nie do końca. Myślę, że warto również podkreślić fakt, że Bracken przedstawia pełną i zakończoną historię. Każdy, kto nie przepada za długimi seriami, może ze spokojem sięgnąć po Lore i po prostu cieszyć się lekturą.

Nie można jednak powiedzieć, że jest to utwór bez wad. Problemem okazali się bohaterowie, którzy byli płytcy, jednowarstwowi. Autorka stworzyła ciekawe rysy postaci, jednak nie tchnęła w nich życia; zabrakło analiz zachowań postaci, wyjaśnienia ich motywacji, poza tym, że większość pragnęła władzy i zemsty. Byli oni prości, przez co czytelnik nie był w stanie nawiązać z nimi głębszej więzi. O losach nie tylko Lore, ale także wszystkich innych postaci drugoplanowych bądź epizodycznych czytało się bez większych emocji. Przez to Lore dużo traci.

Znana głównie z serii Mroczne umysły Alexandra Bracken tym razem zdecydowała się na napisanie jednotomówki. Choć sam pomysł miała ciekawy, Lore  może nie do końca spełnić oczekiwania czytelników głównie za sprawą słabo wykreowanych bohaterów. Pomimo tego, że fabuła broni się rękami i nogami, bohaterowie wiele ujmują tej opowieści. Jeśli jednak jesteście nastawieni na dynamiczną, oryginalną, pełną akcji i dość brutalną lekturą, kreacja bohaterów zaś jest dla was sprawą drugorzędną, Lore powinna wam przypaść do gustu.

Egzemplarz prasowy - Sztukater.

Autor: Alexandra Bracken
Tytuł oryginalny: Lore
Tytuł polski: Lore
Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 29 września 2021
Moja ocena: 7/10

Czytaj więcej »
[ZAPOWIEDŹ] Narzeczona ~ Kiera Cass

kwietnia 23, 2020

[ZAPOWIEDŹ] Narzeczona ~ Kiera Cass

Przyszła królowa. Przystojny młody król. Para idealna... Ale czy na pewno? 

Kiedy król Jameson wybiera jako obiekt swoich uczuć lady Hollis Brite, Hollis jest zaskoczona – i zachwycona. Dorastała na zamku Keresken i podobnie jak wszystkie szlachetnie urodzone panny marzyła o tym, że pewnego dnia król spojrzy właśnie na nią. Zdobycie jego serca to spełnienie wszystkich jej pragnień.

 Jednakże Hollis już niebawem zaczyna sobie uświadamiać, że pokochanie króla i zostanie królową może nie być tak szczęśliwym losem, jak jej się wydawało. Kiedy zaś spotyka chłopaka, który potrafi dostrzec, co Hollis naprawdę kryje w swoim sercu, dziewczyna uświadamia sobie, że przyszłość, której naprawdę pragnie, jest przyszłością, jakiej nigdy wcześniej sobie nie wyobrażała.

Premiera: 6 maja 2020
Wydawnictwo: Jaguar
Czytaj więcej »
Kiedy życie ma dla ciebie tylko kwaśne cytryny, to zrób z nich lemoniadę - Czarny klucz ~ Amy Ewing

sierpnia 16, 2018

Kiedy życie ma dla ciebie tylko kwaśne cytryny, to zrób z nich lemoniadę - Czarny klucz ~ Amy Ewing

Nadszedł czas na zemstę. Sprzysiężenie Czarnego Klucza zapoczątkowało wydarzenia, których nie da się powstrzymać. Otwarte starcie z arystokracją jest tylko kwestią czasu. Violet Lasting znajduje się w centrum wydarzeń. Dziewczyna, wraz z przyjaciółmi, w tym Paladynkami, zamierza sprzeciwić się władcy oraz arystokracji i raz na zawsze zniszczyć tych, którzy wyrządzili ludziom tyle cierpienia.

Trzeci tom serii The Lone City jest bardziej dynamiczny od pozostałych. Podeszłam do niego z lekką nieufnością, jednak już po kilkunastu stronach z coraz to większym zapałem przewracałam kartki, by jak najszybciej poznać rozwiązanie tej historii. Każdy kolejny rozdział rozwijał kolejne wątki i kierował je na zupełnie inne tory, niż moglibyśmy się spodziewać. Podczas czytania książki szalała we mnie burza emocji, zaczynając od żalu, poprzez radość, na gniewie skończywszy. Autorka w jednej chwili, jednym zręcznie skonstruowanym zdaniem, które zmieniało bieg całej historii, potrafiła wybić mnie z równowagi. Amy Ewning z zadziwiającą łatwością owinęła sobie mnie wokół palca i sprawiła, że Czarny klucz pozostał w moim sercu na długo.

Historia Violet Lasting od samego początku była mroczna. Dystopijna wizja świata, połączona z opowieścią o brutalnym traktowaniu Surogatek wywoływała ciarki. Czarny Klucz poprowadził nas daleko w przeszłość i pokazał same początki wyspy, jej historię, powody dla których Samotne miasto zostało otoczone murem i kim tak naprawdę są Surogatki. Wraz z Violet, Raven i innymi dziewczynami poznaliśmy sekret ich mocy, które, jak się okazuje, dawały im coś więcej, niż tylko możliwość rodzenia dzieci. Wątek Paladynek wyjątkowo przypadł mi do gustu. Wprowadzał on powiew świeżości i był jednocześnie pewnego rodzaju promykiem w całym mrocznym klimacie książki.

Autorka nie stworzyłaby historii tak poruszającej, gdyby nie poruszyła w niej kilka dość ważnych kwestii. Amy Ewning w Czarnym kluczu pokazała siłę siostrzanej miłości, zaznaczyła, jak ważne jest, by posiadać prawdziwego przyjaciela, ukazała uczucia osób zniewolonych i to w jaki sposób przemoc wpływa na ich psychikę, nakreśliła miłość zakazaną, która potrafi pokonać wszelkie przeszkody, a także zwróciła uwagę na to, jaki wpływ mają na nas krzywdy wyrządzone przez osoby, którym ufaliśmy.

Jeśli chodzi o bohaterów, dostajemy tutaj całą gamę barwnych postaci. Na piedestale znajduje się,oczywiście Violet, która od pierwszego tomu przeszła drastyczną przemianę. Z przestraszonej i niepewnej siebie dziewczyny pochodzącej z Bagna zmieniła się w pewną siebie, młodą kobietę, która potrafi walczyć o swoje ideały. Nie można zapomnieć także o towarzyszu - Ashu. Chłopak długo walczył o moją sympatię. Ten tom pokazał, że jest on jej warty. Dlaczego? Przeczytajcie, a przekonacie się sami. Ważni dla całej fabuły byli także Lucien, Raven, Olive, Garnet czy Annabelle, którzy wzbudzali sympatię i szybko stawali się bliscy naszemu sercu. Nie można zapomnieć o arystokracji - Diuszesa Jeziora, Hrabia czy Wybranka to postaci, które w jednej chwili potrafią wywołać w nas odrazę i niechęć.
Amy Ewning stworzyła wielu bohaterów, a każdy z nich był oryginalny i wyjątkowy; każdemu poświęciła choć chwilę uwagi; żaden nie istniał jedynie po to by istnieć, a wprowadzenie każdej postaci miało jakiś cel.

Czarny Klucz przerósł moje oczekiwania. Powieść ta to opowieść pełna sekretów, intryg, miłości, nadziei i walki o swoje idee. Autorka stworzyła rzeczywistość mroczną i wywołującą dreszcz grozy, a jednocześnie na swój sposób piękną. Historia Paladynek oczarowała mnie i zaintrygowała. Muszę przyznać, że jest to jedno z lepszych zakończeń serii, jakie miałam okazję czytać! ♥

Autor: Amy Ewning
Tytuł oryginalny: The Black Key
Tytuł polski: Czarny klucz
Tłumaczenie: Iwona Wasilewska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 29 listopada 2016 
Moja ocena: 9/10
Czytaj więcej »
Pewne są tylko ból i śmierć - Spętani przeznaczeniem ~ Veronica Roth

czerwca 11, 2018

Pewne są tylko ból i śmierć - Spętani przeznaczeniem ~ Veronica Roth


By nie spoilerować, nie znajdziecie w recenzji tradycyjnego już zarysu fabuły, bowiem jest ona ściśle związana z historią przedstawioną w Naznaczonych śmiercią. 

Akosa i Cyrę połączyło coś więcej, niż przeznaczenie, jednak czy to wystarczy, by przetrwać w świecie, w którym rządzą ból i strach, a twój los jest z góry przesądzony? 

Przyznam szczerze, że to pytanie, podobnie jak wiele innych, jest zagadką, która pozostaje nierozwiązana praktycznie do samego końca. Relacja na linii Akos-Cyra rozwija się, jednak nie zawsze w odpowiednim kierunku. Schodzi także na dalszy plan w porównaniu do pierwszej części. Akos i Cyra są bohaterami z przeszłością, co odbija się na ich wzajemnych stosunkach. Ich życiu do bajki jest wyjątkowo daleko. Nastolatkowie muszą odsunąć uczucia na bok, by poradzić sobie z presją, którą wywiera na nich otaczający ich świat.
Tak poprowadzony wątek miłosny był niczym miód dla mojej literackiej duszy. Veronica Roth nie słodziła. Pokazała relację młodych ludzi pełną niedopowiedzeń, nieśmiałych uczuć, niepewności, gdzie gorycz przepleciona była ze słodyczą; gdzie niczego nie można było być pewnym; gdzie bohaterowie nie mogli decydować o tym co chcieli, a robili to, co musieli. Nie wiem czy kiedykolwiek spotkałam się książką, w której wątek miłosny odgrywał tak dużą rolę, a jednocześnie był tak bardzo spychany przez inne wątki w cień, jednak jest to zdecydowanym plusem Spętanych.

Spętani przeznaczeniem to przez wielu długo wyczekiwany powrót do niesamowitej rzeczywistości wykreowanej przez Roth. Książka szybko porywa w wir wydarzeń i zabiera nas w pasjonującą podróż wśród planet galaktyki. Jeśli czuliście niedosyt po przeczytaniu poprzedniego tomu, jestem pewna, że ten zapewni wam to, czego pragnęliście. Wraz z bohaterami będziecie mogli odwiedzić Statek Zgromadzenia, zanurzyć się w wodach Pithy czy przebić przez mroczną atmosferę Ogry. Nie zapomnijmy także o wszechobecnym nurcie, którego wątek jest tu nieco bardziej rozwinięty. Autorka stworzyła wspaniałe uniwersum, w którym każdy najmniejszy szczególik jest istotny; wykreowała świat intrygujący i mroczny, posiadający wielki potencjał. I mimo iż Naznaczeni śmiercią i Spętani przeznaczeniem to jedynie dylogia, mam nadzieję, że Roth powróci jeszcze do tego uniwersum.

I to, co najważniejsze - fabuła! Spętani przeznaczeniem to zlepek wielu ciekawych wątków, które rozplatają się w jednym momencie, by na nowo spleść w innym. Autorka w umiejętny sposób pokierowała akcją i stworzyła historię wartą poznania. Całej powieści muszę wytknąć jednak pewną wadę - druga część cyklu, podobnie jak jej poprzedniczka, wypełniona jest opisami. Nie byłoby to złe, gdyby nie pojawiały się opisy nie mające żadnego sensu i nie zatrzymywały fabuły. Były momenty, gdy przez kilka stron autorka poruszała temat, który w żadnym stopniu nie był istotny dla całości historii. Jednak wadę tę wynagradza pozostała część fabuły, obfitująca w nagłe zwroty akcji, krwawe sceny walki czy dynamicznie rozwijającą się historię, dlatego nie ma co narzekać. Roth, mimo wszystko, spisała się wyjątkowo dobrze.

Warto poruszyć jeszcze kwestię narracji. O ile w pierwszej części rozdziały z punktu widzenia Cyry przeplatały się z tymi pisanymi w trzeciej osobie, podczas których mogliśmy towarzyszyć Akosowi, tak tutaj sprawa się komplikuje. Roth, by przybliżyć czytelnikom sytuację i móc wyjaśnić niektóre kwestie, dodała dwóch narratorów - Cisi i Eijeha. Cisi i rozdziały pisane z jej perspektywy były wyjątkowo istotne dla zrozumienia całej fabuły. Dzięki najstarszej z rodzeństwa Kereseth możemy śledzić na bieżąco ruchy kanclerz Benesit i zobaczyć sytuację z innej perspektywy. Inaczej sytuacja wygląda jeśli chodzi o Eijeha. Przyznam szczerze - to jedna z najbardziej skrajnych i wypaczonych postaci, jakie miałam okazję poznać. Najmłodszy z rodzeństwa przeżył wiele, co odbiło się także na jego psychice. Do tej pory mam ciarki, myśląc o tym chłopaku.

Czytając książkę, od samego początku towarzyszy pewnego rodzaju napięcie, które z czasem przeradza się w szybsze bicie serca, zaszklone oczy i chęć jak najszybszego poznania zakończenia. Autorka wyjaśnia wszystko powoli, a każda nowa informacja jest jakby kolejną igiełką wbitą w nasze serce. Spętani przeznaczeniem nie jest lekką książką na nudny, letni wieczór, lecz mroczną, brutalną historią o świecie, który w jednej chwili potrafi zniszczyć kogoś całkowicie. Myślę, że porównanie jej do Gwiezdnych wojen, Gry o tron czy Romea i Julii byłoby wielkim niedopowiedzeniem, bowiem jest ona niepodobna do żadnej z nich. To oryginalna i nieschematyczna opowieść, zaś z tymi sagami łączy ją jedynie tajemniczy klimat, ogromna brutalność i jednocześnie wartość historii, a także uniwersum o wielkim potencjale, które mogłoby zaistnieć w fantastycznym świecie na wiele, wiele lat.

Za możliwość przedpremierowego przeczytania Spętanych przeznaczeniem dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar! 

Autor: Veronica Roth
Tytuł oryginalny: The Fates Divide
Tytuł polski: Spętani przeznaczeniem
Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 23 maja 2018
Moja ocena: 9/10 
Czytaj więcej »
Nie ma miejsca na honor, gdy chodzi o przetrwanie - Naznaczeni śmiercią ~ Veronica Roth

czerwca 03, 2018

Nie ma miejsca na honor, gdy chodzi o przetrwanie - Naznaczeni śmiercią ~ Veronica Roth

Fortuna kołem się toczy... Ilu z was wierzy w los? W coś co steruje naszym życiem i prowadzi przez nie do wyznaczonego momentu? Czym tak naprawdę jest życie? Tylko drogą, którą musimy przetrwać, by osiągnąć cel, czy może czymś więcej?

Akos żyje w wyjątkowej rodzinie na planecie-narodzie zwanej Thuvhe. Jego matka jest wyrocznią, zaś on i jego rodzeństwo zostali obdarzeni losem - czymś nieuniknionym, co musi się spełnić. Gdy losy wszystkich wybrańców zostają ujawnione, Akos i jego starszy brat Ejieh zostają porwani przez brutalny lud zamieszkujący tę samą planetę - Shotet.

Po drugiej stronie piórzycy, która oddziela lud Thuvhe od Shotet, Akos poznaje siostrę władcy, tak zwany Bicz Ryzeka - Cyrę Noavek, dziewczynę, która dotykiem zadaje ból. Ich przeznaczenia są ze sobą splątane, losy wiążą się, czy jednak istnieje możliwość na szczęśliwe zakończenie całej historii, gdy w grę wchodzi czysta nienawiść, podsycana przez wszystkich wokół?

Naznaczonych śmiercią nie da się scharakteryzować w prosty sposób. To skomplikowana książka z równie skomplikowanymi bohaterami... jednak w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Każda postać wykreowana przez Veronicę Roth jest charakterystyczna i energiczna; każda wnosi do fabuły coś istotnego, taki powiew świeżości. Żadna nie jest niepotrzebna.

Głównymi bohaterami powieści, jak możecie wywnioskować z krótkiego opisu fabuły, są Akos i Cyra - osoby bardzo doświadczone przez życie. Cyra od samego dzieciństwa dorastała w cierpieniu  oraz w cieniu swojego dziedzictwa. Ból był jej codziennością, podsycany najpierw przez ojca, następnie przez brata. Nauczyła się z nim żyć, nie marzyła nawet o innej przyszłości. To bohaterka pełna sprzeczności, która wewnętrznie jest rozbita na kawałeczki. Autorka pozwoliła nam wejrzeć w jej umysł dzięki rozdziałom z punktu widzenia dziewczyny. Pokazała nam, że jej emocje były bardzo intensywne. Stworzyła wokół Cyry aurę, która miała wywołać ciarki u czytelnika. I wywołała je. I jednocześnie współczucie dla tego, co ta dziewczyna musiała przejść.

Jestem z Shotet. Jestem ostra jak odłamek szkła i tak samo krucha. Opowiadam kłamstwa lepiej niż prawdę. Widzę cała galaktykę, ale nigdy jej nie dostrzegam.

Akos zaś jest z pozoru całkowicie innym bohaterem. Od samego początku wzbudza w nas pozytywne emocje, choć nie jest niewinnym chłopcem. Autorka wykreowała go na bohatera posiadającego wiele warstw. Każdy rozdział pisany w narracji trzecioosobowej i opowiadający historię chłopaka odkrywał kolejną z nich. Na przestrzeni powieści Akos przechodzi ogromną metamorfozę. Czy w dobrym kierunku? To zostawiam waszej ocenie.

Połączenie tych dwóch postaci tworzy istną mieszankę wybuchową. Relacja na linii Akos - Cyra poprowadzona została w bardzo umiejętny sposób. Veronica Roth nie stworzyła historii o wielkiej, zakazanej miłości, a raczej w brutalną opowieść o poszukiwaniu siebie, bólu i walce wplotła małą iskierkę w postaci rodzącej się sympatii pomiędzy tymi bohaterami, mimo iż oni sami starali się nie dopuścić do siebie myśli, że mogą polubić wroga.

Można śmiało stwierdzić, że intensywne emocje towarzyszyły nie tylko Cyrze. Mimo iż powieść nie jest tak dynamiczna, jak się na początku mogłoby zdawać, wywołuje ogromną gamę uczuć. Brutalność i związane z nią obrzydzenie czy pewnego rodzaju przerażenie dominują, jednak przez całość przebijają się także malutkie promyki, takie jak nadzieja czy miłość, które sprawiają, że książka ta jest naprawdę wyjątkowa.

Całości dopełnia niesamowity świat wykreowany przez Roth: dwanaście planet-narodów, na których czele stoi Zgromadzenie, wstęga Nurtu przepływająca przez wszystko, niesamowite dary, wyjątkowe światy i kultury, rodziny obdarzone losami... Rzeczywistość przedstawiona w powieści jest jedną z najbardziej niesamowitych, jakie miałam okazję poznać w całym moim życiu!

Przyznam szczerze, że Naznaczeni śmiercią to coś po przeczytaniu czego moje serce jeszcze długo biło w przyspieszonym tempie. Nagłe zwroty akcji, interesująco poprowadzone wątki, rzeczywistość, która zachwyca swoim wyglądem i szczegółowością, a także bardzo dobrze wykreowane postaci... Obok tej książki nie da się przejść obojętnie!

Autor: Veronica Roth
Tytuł oryginalny: Carve the Mark
Tytuł polski: Naznaczeni śmiercią
Tłumaczenie: Zuzanna Byczek
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 17 stycznia 2017
Moja ocena: 8+/10
Czytaj więcej »
[2 w 1] Rywalki | Elita ~ Kiera Cass

sierpnia 23, 2017

[2 w 1] Rywalki | Elita ~ Kiera Cass


Życie Amercy w jednej chwili wywraca się do góry nogami. Wybrana spośród tysięcy kandydatek, zostaje wysłana do pałacu, gdzie staje w rywalizacji o serce księcia Maxona. Udział w Eliminacjach to marzenie wielu dziewcząt, lecz America nie jest szczęśliwa. Bo mimo iż tuż przed wyjazdem sytuacja z Aspenem się jeszcze bardziej skomplikowała, dziewczyna ciągle go kocha. Czy istnieje w ogóle możliwość, że Maxon także zagości w jej sercu? Czy dziewczyna stanie do rywalizacji i zacznie walczyć o koronę i księcia?

Książki Rywalki i Elita przeczytałam od razu po sobie, dzień po dniu i nie widzę sensu pisania osobnych recenzji, ponieważ te powieści praktycznie niczym się od siebie nie różnią. Obie opowiadają historię Americy żyjącej w pałacu, a akcja Elity rozpoczyna się w miejscu, gdzie skończyły się Rywalki.

Fabuła opiera się głównie na wątku Eliminacji. Jest on wyjątkowo banalny i prosty, łatwo jest domyślić się jak potoczą się losy kandydatek - które odpadną, a które pozostaną dalej w grze. Ważny i wyjątkowo rozwinięty jest wątek miłosny - w końcu jest on ściśle powiązany z wątkiem głównym, bowiem eliminacje mają na celu wyłonienie kandydatki na żonę księcia Maxona. Jak można się domyślić nasza główna bohaterka jest w centrum wszystkiego. I szybko zaczyna się gubić w grze, którą miała zamiar prowadzić. Oczywiście po przeczytaniu kilkunastu pierwszych stron Rywalek można domyślić się, w co wplącze się America i jak to wpłynie na jej relacje nie tylko z pozostałymi kandydatkami, ale i wszystkimi osobami przebywającymi w pałacu...
Mimo to książki czyta się jednym tchem i nie myśli nad ich przewidywalnością i schematycznością. To typowe dystopie dla młodzieży, które powinny zachwycić (lub przynajmniej zadowolić miłośników) miłośników takich klimatów... chociaż osoby stroniące od książek z trójkątami miłosnymi powinny jednak zrezygnować z lektury tej serii.

Bohaterów jest co nie miara, jednak tak naprawdę prawie wszyscy zlewają się z tłem. Prym wiodą America, Aspen i Maxon - ich poznajemy najlepiej - jednak nawet i oni są mało wyraziści. Nie jest to jednak problemem, by móc kibicować któremuś z shipów (#teamMaxon ♥) czy zapałać sympatią do niektórych postaci drugoplanowych. Przykładem może być Marlee, o której gdy tylko czytałam, czułam takie ciepło w środku i cieszyłam się, że mimo wszystko w tym świecie występują tak przyjazne i sympatyczne osoby.

Urocze, intrygujące, banalne, przewidywalne i wciągające - takie są dwa pierwsze tomy serii Selekcja. I choć mają one wiele mankamentów, to przypadły mi do gustu i nie mogę doczekać się chwili, gdy w moje ręce wpadnie Jedyna. Myślę, że seria ta to obowiązkowa lektura dla miłośników powieści takich jak Igrzyska śmierci, Klejnot czy Czerwona królowa, bowiem Selekcja to typowa opowieść o miłości, nadziei i prawdzie, umieszczona w nieco brutalnej (choć słabo opisanej) wizji przyszłości stworzonej przez Kierę Cass.

Autor: Kiera Cass
Tytuł oryginalny: Selection | The Elite
Tytuł polski: Rywalki | Elita
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczorowska 
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 5 lutego 2014 | 21 maja 2014
Moja ocena: 7/10
Czytaj więcej »
Człowiek żyje po to, by wypełnić swoje przeznaczenie - Sigrid ~ Johanne Hildebrandt

kwietnia 28, 2017

Człowiek żyje po to, by wypełnić swoje przeznaczenie - Sigrid ~ Johanne Hildebrandt

Nudna powieść historyczna, w którą wplecione są wątki fantastyczne? Wolne żarty! Sigrid to zdecydowanie opowieść pełna magii, tajemnic i niesamowitych bóstw, pojawiających się na każdym kroku. To nie tylko książka opowiadająca o dziewczynie z rodu Skilfingów, która zmuszona jest do małżeństwa z obcym mężczyzną, by zapewnić pokój pomiędzy Szwedami a Gotami, ale także opowieść o ludziach gotowych poświęcić siebie, by wypełnić wolę bogów. Terminologia związana z mitologią nordycką może początkowo przytłoczyć, jednak już po kilkunastu pierwszych stronach dajemy się wciągnąć w wir wydarzeń i z zapartym tchem zaczynamy śledzić historię Sigrid.

Tytułowa bohaterka, podczas trwania wydarzeń powieści, przechodzi ogromną metamorfozę. Przez pierwsze kilkanaście stron przedstawiana jest jako młoda, nieco naiwna dziewczyna, oddana w całości bogini Frei. Przymusowe małżeństwo, okrucieństwa doznane ze strony bliskich jej osób oraz zaznanie namiętnej, prawdziwej miłości zmieniają ją. Sigrid otwierają się oczy. Młoda kobieta zaczyna pojmować, jak funkcjonuje ten świat, staje się odważniejsza i bezwzględna. Zaczyna myśleć nie tylko o sobie, ale i o osobach, na których jej zależy. 
Nie mam nic do zarzucenia jej postaci. To mocny i wyrazisty charakter, do którego nie można sprecyzować swoich uczuć. Sigrid z jednej strony determinacją, zagubieniem i naiwnością wzbudza sympatię i współczucie, jednak jej bezwzględność oraz stworzone intrygi odrzucają i zmuszają do spojrzenia na bohaterkę z innej perspektywy. 

Podobnie jest z innymi postaciami. Żaden z bohaterów, czy to drugoplanowych, czy epizodycznych, nie został stworzony po to, by czytelnik go polubił. Autorka nie słodziła, a pokazała mroczne oblicza każdej postaci. Bo tak naprawdę żaden człowiek nie jest bez wad i to właśnie starała się pokazać Johanne Hildebrandt. 

Jeśli chodzi o fabułę to jest ona wyjątkowo intrygująca. Historia Sigrid to wielowątkowa opowieść pełna niespodziewanych zwrotów akcji. Wątek zakazanego uczucia przeplata się z wątkiem walki pomiędzy wyznawcami Thora i Odyna, a krzyżowiercami (chrześcijanami). Autorka w zręczny sposób splotła ze sobą losy wielu bohaterów oraz różnorakie wydarzenia i stworzyła opowieść, która na pewno zainteresuje osoby ciekawe kultury nordyckiej.

Wiara, nadziej i miłość - na tych trzech wartościach oparta jest cała książka. Sigrid porusza tematy trudnej, jednak to wcale nie zmienia faktu, że jest to pasjonująca książka, które tempo akcji nie zwalnia ani na minutę. Powieść Johanne Hildebrandt to lektura idealna dla osób zainteresowanych kulturą nordycką, ale i miłośników brutalnych, mrocznych i intrygujących opowieści.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar! ♥


Autor: Johanne Hildebrandt
Tytuł oryginalny: Sigrid
Tytuł polski: Sigrid
Tłumaczenie: Bogumiła Ratajczak
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 25 stycznia 2017
Moja ocena: 7/10
Czytaj więcej »
Zmusiła się do zachowania nadziei - Blask ~ Amy Kathleen Ryan

sierpnia 27, 2016

Zmusiła się do zachowania nadziei - Blask ~ Amy Kathleen Ryan

Ludzkość od dawna intrygują niezbadane przestrzenie kosmiczne. A wszystko, co jest intrygujące, przyciąga jak magnes. Nie dziwne jest więc, że powstaje wiele powieści o ludziach podróżujących przez galaktyki. Podobnie jak wiele innych postaci tego typu książek, także i bohaterowie recenzowanej powieści żyją wśród gwiazd. Jednak w przypadku Blasku nie jest to zwykłe życie, a raczej część misji mająca na celu uratowanie całego gatunku ludzkiego.

Czterdzieści lat temu dwa bliźniacze statki kosmiczne wyruszyły w podróż ku Nowej Ziemi. Misja wydawała się przebiegać idealnie do czasu, gdy jeden z nich - Nowy Horyzont - nie zwrócił się przeciw drugiemu. Mieszkańcy Empireum nie mieli czasu na reakcję. Prawie wszyscy dorośli zginęli, dziewczęta zostały porwane, a chłopcy zdani na siebie. Co kierowało kapitanem i mieszkańcami Nowego Horyzontu? Dlaczego posunęli się do tak okrutnych czynów? Czy Empireum przetrwa, a misja zakończy się sukcesem?

Waverly i Kieran, dwoje głównych bohaterów, w przyszłości mieli objąć przywództwo nad Empireum. Kieran miał stać się kapitanem, a Waverly, jako najstarsza dziewczyna na statku, jego małżonką. Los ich jednak nie oszczędził. Zarówno na barkach Kierana, jak i Waverly spoczęła ogromna odpowiedzialność, która ich nie tylko przytłoczyła, ale i zmusiła do okrutnych czynów.
Muszę przyznać, że kreacja jednej z głównych postaci - Waverly - jest dość ciekawa. Autorka, na jej przykładzie, powoli, acz zdecydowanie pokazuje, jak pod napływem zdarzeń i emocji można złamać człowieka i zmienić go w całkowicie inną osobę. Śmierć i cierpienie bliskich, porwanie oraz wielka odpowiedzialność sprawiły, że na duszy bohaterki pojawił się cień, którego się nigdy nie pozbędzie. Z Kieranem to już całkiem inna historia. Nienawidzę chłopaków, którzy myślą, że wszyscy spiskują przeciwko nim, a jedyne czego chcą to władza. Kieran jest właśnie takim bohaterem. Jego zachowanie irytuje i najzwyczajniej w świecie nie da się go polubić.

Podobnie jak w przypadku Czerwonej królowej, tak i w tej książce moje serce skradł czarny charakter, który, zaraz po Waverly, jest najlepiej wykreowaną postacią w całym Blasku. Mroczny i brutalny, a jednocześnie zraniony i zagubiony. Mimo iż autorka poświęca mu mało czasu, zakorzenia się on w naszych sercach na stałe. Co do reszty bohaterów - nikt więcej nie jest godny uwagi. Wszyscy są bezbarwni i mało znaczący. Amy Kathleen Ryan tak bardzo skupiła się na kreacji wcześniej wspomnianych postaci, że całkowicie zaniedbała inne.

Fabuła jest dość intrygująca. Co prawda znajdzie się w niej trochę schematów i przewidywalności, dodatkowo kilka rzeczy przeczy samym sobie, lecz autorka potrafi także zaskoczyć i wciągnąć czytelnika. Początek książki jest nieprzekonujący, jednak z czasem robi się coraz ciekawiej. Akcja rozwija się i nabiera tempa, pojawia się więcej mroku, intryg i brutalności. Wszystko dąży do momentu kulminacyjnego, który następuje w mało oczekiwanym momencie. Zakończenie, mimo iż przewidywalne, pozostawia pewnego rodzaju niedosyt i chęć na poznanie dalszych przygód bohaterów.

Blask to książka z pogranicza young adult i science fiction. Znajdziemy tu także coś z dystopii i tak bardzo popularny ostatnimi czasy motyw, jakim jest trójkąt miłosny, a raczej jego lekki zarys. Powieść nie jest lekturą wymagającą, a porównywanie jej do Igrzysk śmierci jest całkowicie nietrafione, jednak ma w sobie coś co przyciąga uwagę i porusza nasze serca. Polecam ją każdemu, kto chce przeczytać coś lekkiego i ciekawego, acz nie do końca oryginalnego, a chwilami nieco nudnego.

W serii Gwiezdni wędrowcy:
Blask | Iskra | Flame

Autor: Amy Kathleen Ryan
Tytuł oryginalny: Glow
Tytuł polski: Blask
Tłumaczenie: Grzegorz Komerski
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 9 stycznia 2013
Moja ocena: 6/10
Czytaj więcej »
Ludzka rasa to największy morderca wszechczasów - Gen atlantydzki ~ A. G. Riddle

maja 07, 2016

Ludzka rasa to największy morderca wszechczasów - Gen atlantydzki ~ A. G. Riddle


Zapewne nie raz zastanawialiście się, jak tak naprawdę powstał nasz gatunek. Stworzył nas Bóg takimi, jacy jesteśmy? Wywodzimy się od małp? A może powstaliśmy w całkowicie inny sposób? Na przestrzeni wieków powstało wiele teorii tego, w jaki sposób powstał człowiek. Jedne były bardziej prawdopodobne, inne graniczyły z absurdem. A. G. Riddle w swojej książce przedstawia teorię, która na pierwszy rzut oka wydaje się całkowicie surrealistyczna, jednak wraz z rozwojem wydarzeń zaczyna świtać w naszych głowach pewna myśl... czy aby na pewno historia przedstawiona w Genie atlantydzkim jest aż tak bardzo nieprawdopodobna?

Największa tajemnica wszechczasów… HISTORIA pochodzenia człowieka zostanie ujawniona. 70.000 lat temu ludzkość niemal wymarła. Przeżyliśmy, ale nikt nie wie jak.
Aż do teraz. Odliczanie do następnego etapu ewolucji człowieka właśnie się rozpoczyna. Tym razem ludzkość może tego nie przetrwać…

Po skończeniu tej książki mam istny chaos w głowie. To, co przeczytałam jest niesamowite! Na początku jest spokojnie, może nawet odrobinę zbyt spokojnie. Historia przez pierwszych dwieście stron rozwija się bardzo powoli. Mamy wiele opisów sytuacji i strzępków informacji, których za żadne skarby nie możemy ułożyć w głowie, ponieważ brakuje pewnych elementów układanki. Przez niektóre momenty trudno przebrnąć i po prostu nie czuć klimatu tego „bestsellerowego thrillera”, o którym informuje nas okładka. Jednak z czasem napięcie rośnie. Akcja nabiera tempa. Wszystko staje się jeszcze bardziej zagmatwane. Pojawiają się różnego rodzaju spiski, zaczynamy lepiej poznawać głównych bohaterów i ich historię, w napięciu czekamy na rozwój wydarzeń. W końcu dochodzi do wybuchu, kulminacji wszystkich wątków. I właśnie w tym momencie uświadamiamy sobie, że książka to istna bomba zrzucona na głowy czytelników, która potrzebowała czasu, by w końcu wybuchnąć, bomba rozrywająca umysły i serca na kawałki, zmuszająca do czytania, główkowania nad losem bohaterów. W pewnej chwili wszystko zaczyna się dziać w zastraszającym tempie. Ostatnie sto stron to akcja w czystej postaci. Wołają Ciebie? Mówisz, że przyjdziesz za chwilę. Jesteś głodna? To nic, przecież wiesz, że człowiek wytrzyma bez jedzenia. Jest druga w nocy, a ty jutro masz szkołę? Przecież jeszcze tylko jeden rozdział! Przez tych kilka dni liczy się tylko książka i to, co się w niej dzieje, a dzieje się bardzo dużo. Intrygi sięgające ubiegłego wieku, tajemnice sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat, historia pochodzenia człowieka, zakony ukryte wśród szczytów gór, eksperymenty genetyczne i agencje, pragnące władzy nad całym światem – to tylko mała część tego, co znajdziecie w debiucie literackim A.G. Riddle'a! Obok Genu atlantydzkiego nie da się przejść obojętnie.

Atakujemy wszystko, co inne, wszystko, czego nie rozumiemy, co może zmienić nasz świat, nasze otoczenie, zmniejszyć nasze szanse na przetrwanie. 

Wielcy przywódcy hartują się w ogniu trudnych decyzji.

Historia przedstawiona w książce jest niezwykle skonstruowana. Fakty przeplatają się z fikcją literacką. A.G. Riddle stworzył swoją własną teorię powstania ludzkości, opierającą się na wydarzeniach, które miały miejsce naprawdę. A w to wszystko wplótł historię agenta Davida Vale'a i doktor Kate Warner. Pierwsze dwieście stron to istna mieszanka wydarzeń i postaci, która ma na celu zdezorientowanie czytelnika. Podczas ich czytania są chwile, gdy nie wiadomo o co chodzi, gdyż informacji jest zbyt wiele. Bałam się, że autor sobie nie poradzi i wszystko się posypie. A jednak wybrnął z tego brawurowo! Przy drugiej części książki (Gen... podzielony jest na trzy części i ponad sto czterdzieści rozdziałów) zaczyna się istna jazda rolercosterem, a także odliczanie do wybuchu „bomby”, o której wspomniałam akapit wcześniej.

Autor nie oszczędza także swoich postaci. Każdą wystawia na próbę, która nie zawsze kończy się pomyślnie - tak, jak czytelnik chciałby by się skończyła. W postaciach widać blask, taką iskierkę, sprawiającą, że nie są papierowe. Są one także wielowymiarowe i czuć w nich ani grama fałszu. Ponadto Riddle nie skupił się jedynie na kreacji poszczególnych bohaterów, ale także na związkach, które ich łączą. Jest podobnie, jak w prawdziwym życiu - losy jednej postaci zależą od poczynań innej. Wszystkich bohaterów łączą subtelne nici powiązań, rozwijające się wraz z biegiem wydarzeń. Głównych bohaterów poznajemy dość późno, jednak nie przeszkadza to, by się z nimi zżyć oraz z zapartym tchem i łzami w oczach śledzić ich losy.

Religia jest rozpaczliwą próbą zrozumienia tego świata i naszej przeszłości.


Nie sądzę, by tysiąc słów wyraziło to, jak bardzo jestem zachwycona debiutem literackim młodego amerykańskiego pisarza. Mało dynamiczny, żeby nie powiedzieć nudnawy, początek całkowicie rekompensuje dalsza część książki, którą można porównać do skoku na bangie. Jeśli więc jesteście ciekawi nowej teorii powstania gatunku Homo sapiens, zahaczającej o inne, dość popularne hipotezy lub po prostu chcecie przeżyć to co ja – istną burzę emocji; jeśli chcecie przeczytać historię, która pochłonie was bez reszty, wrzuci w wir intryg, tajemnic i walk oraz poznać autora, potrafiącego bawić się czytelnikiem jak marionetką, to musicie jak najszybciej sięgnąć po Gen atlantydzki!

W serii Zagadka pochodzenia: 
Gen atlantydzki | The Atlantis Plague | The Atlantis World

Za możliwość przeczytania tej niesamowitej książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar!

Autor: A. G. Riddle
Tytuł oryginalny: The Atlantis Gene
Tytuł polski: Gen atlantydzki 
Tłumaczenie: Zuzanna Byczek 
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 13 kwietnia 2016
Moja ocena: 8/10
Czytaj więcej »
Możliwość dokonania wyboru jest wolnością - Biała róża ~ Amy Ewing

stycznia 29, 2016

Możliwość dokonania wyboru jest wolnością - Biała róża ~ Amy Ewing

Zaczynając czytać Białą różę, nie wiedziałam czego mam się po niej spodziewać. Zakończenie Klejnotu pozostawiło po sobie wielki niedosyt; książka skończyła się w niesamowicie ekscytującym momencie. Dlatego zniecierpliwiona, z ogromną ochotą sięgnęłam po kontynuację, chcąc poznać dalsze losy Violet. Zaczęłam czytać... i przepadłam.

Powieść Amy Ewing zaczyna się w miejscu, w którym skończył się Klejnot. Już od pierwszej strony wciąga w wir wydarzeń i nie pozwala od siebie oderwać. Każdą kolejną stronę czytamy z wypiekami na twarzy, z zapartym tchem śledzimy losy Violet i jej przyjaciół. W końcu przestaje się liczyć, że jest już po północy, że jutro mamy do szkoły, pracy. Jedyne co ma znaczenie, to poznanie zakończenia książki.

Wystarczyła chwila, by świat Violet Lasting zawalił się. Teraz wraz z towarzyszem Ashem i przyjaciółką Raven muszą uciekać z Klejnotu. Pomaga im w tym niespodziewany sprzymierzeniec. Jednak nie tak łatwo uciec spod nosa arystokratów i Gwardzistów, zwłaszcza, gdy na każdej ulicy wywieszone są zdjęcia z podobizną Asha. Ale Violet nie poddaje się. Chce móc sama decydować o swoim losie, chce być szczęśliwa i żyć w świecie, gdzie nie będzie podziału na lepszych i gorszych. Chce być wolna.

Muszę przyznać, że Biała róża jest o wiele lepsza od swojej poprzedniczki. Amy Ewing poprawiła swój warsztat i w o wiele lepszy sposób prowadzi narrację. Mimo że na początku dialogi wydają się być sztuczne, to już po kilkunastu stronach wrażenie to szybko mija. Autorka w bardzo ciekawy sposób opisuje świat przedstawiony, dzięki czemu z łatwością wyobrażamy sobie wszystko, co dzieje się wokół głównej bohaterki.

Nigdy już nie będę tą osobą, którą byłam. Jestem jak roztrzaskana porcelanowa lalka, której nie da się już posklejać.

Fabuła jest mniej przewidywalna niż w Klejnocie. Ponadto zniknęła schematyczność, którą dało się wyczuć w poprzedniej części. Biała róża przedstawia historię ciekawą, przy czytaniu której nie można się nudzić. Wraz z czasem pojawia się coraz więcej tajemnic, intryg i... mocy. Jak się okazuje, Augurie - moce surogatek - nie są do końca tym, za co uważa je większość ludzi. Oprócz tego wyjaśniają się tajemnice wcześniej nie rozwiązane, a na niektóre kwestie zaczynamy patrzeć z całkiem innej perspektywy. Wątek miłosny został stłumiony przez inne, jednak nie jest to w żadnym wypadku minusem, ponieważ dzięki temu pojawia się więcej napięcia, a już dość mroczną historię, spowija jeszcze mroczniejsza aura. Podobają mi się także nowe wątki, między innymi o tajnym Sprzysiężeniu Czarnego Klucza, a także rozwinięcie wcześniej jedynie wspomnianych historii towarzyszy oraz rozbudowanie wątku Raven.

Warto także zahaczyć o temat bohaterów, których kreacja bardzo przypadła mi do gustu. Najbardziej zauważalną zmianę widać w głównej bohaterce. Wydarzenia, mające miejsce jej życiu, drastycznie ją zmieniają, dają siłę, by zrobiła to, co konieczne, ale i wyczulają jeszcze bardziej na krzywdy ludzi znajdujących się wokół. Niesamowicie wykreowaną postacią jest też Raven, która po swoim pobycie w domu Kamienia, stała się pusta i zamknięta w sobie. A jednak Violet dalej wierzy, że ją zmieni i powróci jej dawna przyjaciółka. Lepiej poznajemy także postaci, które w pierwszej części nie odegrały ważniejszej roli, między innymi Luciena - przemiłego dwórkę, który posiada więcej sekretów niż mogłoby się zdawać - czy Garneta, syna Diuszesy Jeziora, który po ujawnieniu swojej prawdziwej osobowości traci na uroku i nie jest tak interesujący, jak wydawało by się po przeczytaniu pierwszej części. Pojawiają się także nowi, bardzo ważni dla całej historii, bohaterowie. Nie chcę jednak przytaczać ich imion, ponieważ boję się nieświadomie zdradzić jakiś fragment fabuły.

Myślałam, że wszystkie możliwości w książkach dystopicznych zostały wykorzystane i nie znajdę w tym gatunku zbyt wiele rzeczy, które mnie zaskoczą i urzekną, a jednak Amy Ewing przełamała wszystkie schematy i stworzyła coś mrocznego, a zarazem pięknego i prawdziwego. Biała róża bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie. Nie spodziewałam się po książce tylu pozytywnych rzeczy. Fantastycznie wykreowani bohaterowie, urzekający styl autorki oraz wciągająca historia, a do tego tajemnice, intrygi, morderstwa z zimną krwią, zdrajcy i magiczne moce - to rzeczy, których nie zabraknie w niesamowitej kontynuacji serii The Lone City. Żałuję tylko jednego... że od razu nie mogę przeczytać kolejnego tomu!

W serii The Lone City:
Klejnot | Biała róża

Za możliwość poznania dalszych losów Violet Lasting dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar!

Autor: Amy Ewing
Tytuł oryginalny: The White Rose
Tytuł polski: Biała róża
Tłumaczenie: Iwona Wasilewska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 13 stycznia 2016
Moja ocena: 9/10
Czytaj więcej »
Uwięziony ptak nie śpiewa - Klejnot ~ Amy Ewing

października 20, 2015

Uwięziony ptak nie śpiewa - Klejnot ~ Amy Ewing

Wolność. Czym jest dla nas? Rzadko się nad tym zastanawiamy, a jednak powinniśmy. Dzięki jej posiadaniu możemy rozmawiać o czym chcemy, spotykać się z kim chcemy i robić wszystko to, co chcemy. Wolność jest jak promyk słońca po ciemnej i bezgwiezdnej nocy. Jest szczęściem, które posiada każdy z nas, chociaż często nie zwraca na nie uwagi. Wolność jest wszystkim. Bez prawa do niej bylibyśmy nikim, marionetkami w rękach naszych panów.

„Uwięziony ptak nie śpiewa, a czy wiesz dlaczego? Bo nie spotkasz nigdy w klatce ptaka szczęśliwego.”*

Samotne Miasto, otoczone dzikim oceanem, podzielone jest na pięć kręgów. Pierwszym, leżącym w samym centrum jest Klejnot, gdzie mieszka Hierarcha z Wybranką, a także arystokracja. Dalej kolejno znajdują się Bank, Fabryka, Farma i, najbiedniejszy ze wszystkich zewnętrzny krąg, Bagno. To stąd pochodzą surogatki – dziewczęta obdarzone specjalnymi mocami i zdolne urodzić zdrowego potomka. Violet Lasting jest jedną z nich. W wieku dwunastu lat została zabrana do Magazynu, gdzie przetrzymuje się i szkoli wszystkie surogatki, które następnie trafiają na aukcje i zostają sprzedane dla arystokracji z Klejnotu i bogatszych rodzin z Banku. Po czterech latach przebywania w Magazynie, Violet trafia na taką aukcję, gdzie dostaje numer 197 i zostaje wylicytowana przez Diuszesę Jeziora - potomkinię jednego z założycielskich domów. Tego dnia Violet przestaje być sobą, a staje się numerem 197 i własnością swojej pani.

Augurie to moce cechujące surogatki. Dzięki nim, dziewczęta mogą wpływać na kształt i kolor przedmiotów, a także powodować wzrost roślin. To właśnie poziom rozwinięcia tych mocy decyduje o miejscu dziewczyny na aukcji. Im jest ono wyższe, tym surogatka jest cenniejsza. Dlaczego? Ponieważ Augurie wpływają także na wygląd i charakter dziecka, co jest niezmiernie istotną rzeczą dla kobiet z Klejnotu.

„W muzyce jest wyzwolenie, od ciała, od umysłu, od miejsca i czasu.”

Dystopijna wizja świata przedstawiona w Klejnocie zaciekawiła mnie. Na początku poznajemy świat piękny, można by powiedzieć, że mlekiem i miodem płynący, jednak szybko orientujemy się, że jest on także okrutny i brutalny. Bezlitosne szlachcianki zrobią wszystko, by osiągnąć swój cel. A ich celem jest zdobycie władzy, którą dadzą jedynie zaręczyny ich nowo narodzonej córki z następcą tronu Samotnego Miasta.

Główna bohaterka była ciekawie nakreśloną postacią. Silna i odważna, konkretna i subtelna. Podobał mi się jej sposób bycia i wytrzymałość w tak trudnych chwilach. Nie myślała jedynie o sobie, ale także o rodzinie, którą musiała zostawić samą, i przyjaciółce, mającej mniej szczęścia od niej.

„O, zaczynam naprawdę cię lubić. W uroczy sposób balansujesz pomiędzy posłuszeństwem, a pogardą.”

Wszyscy bohaterowie powieści Amy Ewing byli ciekawie wykreowani. Nie doszukałam się żadnej postaci, nawet epizodycznej, która wydawałaby mi się sztuczna i niedopracowana. Wielką sympatią zapałałam do Luciena – charakteryzatora z gotowalni (miejsca, gdzie przygotowywano dziewczęta do Aukcji). Był on bardzo ciepłą i mądrą osobą, która już na samym początku skradła moje serce.
Polubiłam także Garneta, mimo że tylko kilka razy przewiną się przez karty powieści. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie autorka poświęci mu więcej uwagi. Gdyby utworzyły się jakiekolwiek teamy, ja zdecydowanie byłabym Team Garnet.

Oczywiście nie mogło także zabraknąć wątku miłosnego, który, według skrzydełka, miał być przyjaźnią, szybko przeradzającą się w zakazaną miłość. Wydaje mi się, że tutaj nie było żadnej przyjaźni. Nagle z niczego powstała wielka miłość, co było nawet interesujące. Wątek ten był prowadzony dość nieporadnie, jednak, jak na debiut, i tak było wyjątkowo dobrze i ciekawie.

Książka mogłaby okazać się perełką, cudownym brylantem, gdyby nie jedna rzecz, która strasznie mnie zirytowała, a mianowicie:

„Żeby spowodować lawinę wystarczy jeden mały kamyczek.”

Co od razu przywodzi na na myśl pewną bardzo znaną serią, w której mowa jest o tym, że:

„Każda rewolucja zaczyna się od iskry.”**

Te dwa, podobne zdania sprawiły, że zaczęłam bardziej przyglądać się fabule i zauważyłam inspirację autorki, a także zapożyczenie niektórych wątków z innych znanych powieści tego gatunku, m.in. Igrzysk śmierci, Endera czy Czerwonej Królowej. Jednak nie sprawiło to, że Klejnot stał się schematyczny czy banalny, ponieważ w książce ciągle można było znaleźć wizję autorki i oryginalny pomysł na historię. Mogłabym nawet stwierdzić, że te nawiązania były nieświadome, aczkolwiek nie mogę powiedzieć, że były niezauważalne.


Amy Ewing miała ciekawy pomysł i, mimo kilku potknięć, doskonale go zrealizowała. Pod pięknem i bogactwem ukryła świat, któremu jest daleko do idealnego, a główną bohaterkę postawiła przed wielkim wyzwaniem. 
W książce podobała mi się kreacja postaci i sam pomysł na historię o surogatkach. Także styl pisania był ciekawy. Minusem powieści były nawiązania do znanych młodzieżówek, jednak nie przeszkadzało to zbytnio, ponieważ w samej opowieści było czuć i widać charakter autorki i jej zamysł na powieść. Jestem pewna, że Klejnot spodoba się fanom Igrzysk śmierci i innych dystopijnych powieści, a także osobom, które lubią silne i niezależne bohaterki oraz nienawidzą trójkątów miłosnych (tego autorka nam oszczędziła). Powieść ma naprawdę wielki potencjał i szkoda by było, gdyby nie został on wykorzystany. 

Autor: Amy Ewing
Tytuł oryginalny: The Jewel
Tytuł polski: Klejnot
Tłumaczenie: Iwona Wasilewska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 23 września 2015
Moja ocena: 8/10

Za możliwość poznania historii Violet dziękuję serdecznie Wydawnictwu Jaguar


 W serii The Lone City:
Klejnot | The White Rose



* pieśń Niepodległość
** Igrzyska śmierci. W pierścieniu ognia
Czytaj więcej »
Jedno życzenie zmieni wszystko - Akademia Dobra i Zła: Świat bez książąt ~ Soman Chainani

października 11, 2015

Jedno życzenie zmieni wszystko - Akademia Dobra i Zła: Świat bez książąt ~ Soman Chainani

Istnieje taki mit, mówiący, że drugie części trylogii są najgorsze. I nie mogę nie przyznać, że w niektórych przypadkach tak jest naprawdę. Jednak są także takie trylogie, których drugie tomy są o niebo lepsze od ich poprzedniczek. Do których z tych dwóch grup zaliczyć Świat bez książąt?

Sofia i Agata powróciły do domu, by żyć długo i zawsze szczęśliwie, jednak z każdym kolejnym dniem księżniczka ma coraz większe wątpliwości, czy aby na pewno jej wybór był słuszny. Do tego serce, które nie chce słuchać rozumu, tylko uparcie wyrywa się do Tedrosa. Jedno życzenie zmienia wszystko. Z ich baśni zostaje wymazane zakończenie. Dziewczynki ponownie muszą zmierzyć się z światem, gdzie stoją po przeciwnych stronach... tylko, że ten świat już nie istnieje. Wszystko się zmieniło. By przywrócić poprzednią równowagę, Agata musi wybrać. Tym razem już na zawsze. Czy księżniczka zrezygnuje ze swojego księcia? Jaki będzie koniec baśni o Sofii i Agacie? Czy wiedźma w Sofii zostanie uśpiona na zawsze?

Świat przedstawiony w drugim tomie Akademii Dobra i Zła zmienił się. Równowaga nie jest już zachowana, nikt nie sprawuje nad nią pieczęci. Dobro i Zło stoi w ramię w ramię, jak starzy przyjaciele. Zawiązały się nowe sojusze, a stare poszły w zapomnienie. A to wszystko prowadzi tylko do jednego: wojny.

Jestem szczerze zachwycona powieścią Somana Chainaniego. Szkoły nie są już podzielone na na tych Dobrych i tych Złych. Spotykamy się tu z brutalnością i oszustwem w wykonaniu Zawszan, a także empatią i lojalnością u Nigdziarzy. Ale najlepsze jest to, że nikt tak naprawdę nie jest kryształowy i takiego nie udaje. Nikogo nie można nazwać dobrym czy złym. Wszyscy są zagubieni gdzieś pomiędzy.

Świat bez książąt jest zdecydowanie lepszy od swojej poprzedniczki. Powieść od samego początku trzyma w napięciu, a fabuła pełna jest niespodziewanych zwrotów akcji. W odróżnieniu od pierwszej części, w żaden sposób nie mogłam przewidzieć zakończenia, które było naprawdę niesamowite. Dopiero kilka stron przed końcem, gdy wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce, zorientowałam się, że rozwiązanie było naprawdę proste, a jednak całkowicie zaskakujące.

Także tym razem nie zawiodłam się na kreacji postaci. Były one ciekawe i nieprzerysowane. Dzięki temu, że równowaga została zaburzona, nie zostały one zaszufladkowane jako Dobre lub Złe. Nigdziarz mógł stać się Zawszaninem, a Zawszanin Nigdziarzem. 
Główne bohaterki przeszły głęboką przemianę. Agata stała się bardziej dziewczęca, acz rozdarta pomiędzy dwoma szczęśliwymi zakończeniami, pomiędzy przyjaźnią, a miłością. Sofia stała się zdeterminowana, by poskromić swoją prawdziwą naturę, by wiedźma pozostała uśpiona. A wszystko to poróżnia je, i sprawia, że krucha nić przyjaźni, łącząca obie dziewczynki, z każdą chwilą rozpada się coraz bardziej. Ciekawe było to, że o ile w Akademii Dobra i Zła prym wiodła Agata, tak w Świecie bez książąt na pierwszy plan wysuwa się postać Sofii. W tej części to głównie na jej problemach skupiamy się najbardziej. 

Jednak mimo wszystkich tych zmian, baśniowy klimat pozostał. Historia ta była przesycona magią, a tajemnicza aura dalej otulała powieść Somaina Chainaniego.

Świat bez książąt jest zdecydowanie powieścią, którą polecam każdemu wierzącemu w magię. W książce Somaina Chainaniego znajdziemy wszystko, co sprawia, że zwykła historia staje się naprawdę wciągająca: świat na pograniczu wojny, trudną rodzinną historię, obietnicę, której nie da się spełnić czy osobę potrafiącą zmienić płeć. Ponadto mamy tu ciekawą fabułę, świetnie stworzone postaci oraz świat pełen tajemnic i ciekawych istot. A wszystko to napisane w lekki i ciekawy sposób charakterystyczny dla tego autora.

Autor: Soman Chainani
Tytuł oryginalny: A World Without Princes
Tytuł polski: Świat bez książąt
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczorowska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: lipiec 2015
W serii Akademia Dobra i Zła:
Akademia Dobra i Zła | Świat bez książąt | Długo i szczęśliwie 
Czytaj więcej »
Jedyna droga wyjścia w baśni się ukrywa - Akademia Dobra i Zła ~ Soman Chainani

października 06, 2015

Jedyna droga wyjścia w baśni się ukrywa - Akademia Dobra i Zła ~ Soman Chainani

Między dobrem, a złem istnieje bardzo krucha granica, którą łatwo jest przekroczyć. Czasem, nie zdając sobie z tego sprawy, robimy straszne rzeczy, które naszym zdaniem kierowane są szlachetnymi pobudkami. Nie rozumiemy, że to co robimy może mijać się z celem i krzywdzić najbliższe nam osoby, a także nas samych.

Akademia Dobra i Zła ma za zadanie strzec równowagi dwóch potężnych sił. Co cztery lata przyjmuje nowych uczniów, spośród których najlepsi stają się księżniczkami i złoczyńcami, a najgorsi ich zwierzętami. Wśród uczniów przyjętych jest także dwoje czytelników - osób, znających postaci Królewny Śnieżki czy Baby Jagi jedynie z książek. Wszystkim tym dowodzi Dyrektor Akademii, pozostający neutralnym w bitwie dobra ze złem. Jednak Akademia jest czymś więcej niż tylko szkołą postaci z baśni: jest miejscem, gdzie wszystkie historie mają swój początek - i te dobre, i te złe.

Sofia i Agata są swoim całkowitym przeciwieństwem. Sofia, ubierająca się w różowe sukienki i szklane pantofelki, wierzy w baśnie i robi wszystko, by zostać porwaną do Akademii Dobra, włączając w to dwugodzinne zabiegi upiększające oraz podarowanie dzieciom z sierocińca domowej roboty toniku (odpowiednia pielęgnacja skóry to najpiękniejszy z dobrych uczynków). Agata mieszka na cmentarzu wraz z ciągle nieobecną matką i kotem Rozpruwaczem. Ma włosy czarne jak heban i chodzi ubrana w ciemne, bezkształtne, workowate sukienki. Jedyną rzeczą łączącą dziewczynki jest przyjaźń, sprawiająca, że żadna z nich nie czuje się samotna. Jednak pewnego dnia i ta przyjaźń zaczyna się rozpadać. Obie trafiają do Akademii, jednak nie do tej, do której się spodziewały. Agata zostaje umieszczona w Akademii dobra, wśród dziewcząt promieniujących niczym słońce, za to Sofia trafia do Akademii Zła, gdzie zmuszona jest uczyć się pielęgnacji brzydoty i szkolenia sługusów. Dziewczęta starają się na różne sposoby rozwiązać tę okropną pomyłkę: Agata chce pokazać, że nie powinna się tu znaleźć, a Sofia ma zamiar zostać przeniesioną do Akademii Dobra, jednak nic nie idzie po ich myśli, a sprawy z każdym dniem zaczynają się coraz bardziej komplikować.

Akademia Dobra i Zła zaczyna się dość niepozornie. Mamy zwykłe miasto otoczone Bezkresną Puszczą i dwie odmienne dziewczynki, które połączyła przyjaźń. Jak się później okazuje miasto to nie jest jednak takie zwykłe, ponieważ jego mieszkańcy wierzą w baśnie. Co więcej, co cztery lata, dwójka dzieci zostaje porwana, by potem trafić do tych baśni. Przyznam szczerze, że wstęp mnie nie zachwycił. Był ciekawy, a jednak nie potrafiłam wciągnąć się w przedstawioną historię. Było tak do momentu, gdy Agata i Sofia znalazły się w Akademii Dobra i Zła. Dopiero wtedy wszystko się rozkręciło. Akcja nabrała tępa, a sama historia stała się bardziej wciągająca. W tym właśnie momencie przepadłam i zrozumiałam, że powieść zapowiada się naprawdę obiecująco.

Bardzo spodobała mi się kreacja postaci. Wszystkie były do siebie podobne, a jednak każda miała jakieś indywidualne cechy: czy to śmiałość, empatię, czy dwulicowość. Soman Chainani bardziej skupił się na ukazaniu bohaterów pierwszoplanowych i drugoplanowych, niż tych stanowiących tło, co było dobrym posunięciem. Dzięki temu nie zostaliśmy zawaleni masą niepotrzebnych nam do niczego imion, a mogliśmy oddać się odkrywaniu tajemnic Akademii.

Najbardziej w tej książce zachwyciła mnie fabuła, która (mimo, że przewidywalna) spowita była magiczną aurą. Z każdą kolejną stroną wychodziła z podziwu dla autora za tak niesamowicie skonstruowany świat i zadbanie o każdy detal. Mogłam ze szczegółami wyobrazić sobie Gawaldon (miasto, z którego pochodziły dziewczynki), Błękitny Las czy most oddzielający obie Akademie.

Powieść Somana Chainani nie jest pustą lekturą bez przekazu. Znajdziemy tutaj mnóstwo prawd, które powinniśmy znać od dzieciństwa, a jednak często o nich zapominamy. Nie są one jednak napisane wprost, czarno na białym, a wplecione w myśli, słowa i czyny bohaterów. Akademia Dobra i Zła ukazuje nam m.in to, jak ważna jest prawdziwa przyjaźń, czy jak bardzo możemy pomylić się uważając, że piękno jest synonimem dobra, a brzydota zła. Mamy tu także przedstawioną walkę dobra ze złem, której nie wygra żadna strona, dopóki te dwie siły są w równowadze. Dzięki temu powieść ta doskonale nadaje się dla najmłodszych, którzy dopiero teraz zaczynają rozumieć, że świat nigdy nie będzie czarny lub biały.

I teraz jedna rzecz, o której z chęcią bym nie pisała, lecz muszę, a mianowicie przewidywalność. Mogę zachwycać się nad fabułą czy kreacją postaci, jednak nie zmieni to faktu, że powieść jest do bólu przewidywalna. Wiedziałam co się wydarzy na 50, 200 czy 300 stronie, wiedziałam jak prawdopodobnie zakończy się cała historia. Jedynie czego nie była pewna to sposób, jakim autor doprowadzi do takiego, a nie innego końca. To ten sposób był jednym wielki zaskoczeniem.

Nie jestem pewna czy było to sprawione lekkim piórem autora i jego plastycznym językiem, czy niesamowicie skonstruowanym światem i ciekawą fabułą, jednak przyznam szczerze, że Akademia Dobra i Zła była bardzo pasjonującą lekturą na miarę baśni Andersena. I nawet przewidywalność nie odebrała mi przyjemności z poznawania historii Agaty i Sofii.
Kiedyś, w jakieś recenzji przeczytałam, że powieść ta jest przeznaczona osób w wieku 14 lat i nie mogę się z tym nie zgodzić. Niemniej jednak jestem pewna, że starsi czytelnicy także znajdą tutaj coś dla siebie, choćby historię, która jest przepełniona magią i mogłaby stanąć na równi z takimi baśniami jak Kopciuszek czy Jaś i Małgosia, które są znane i uwielbiane przez miliony ludzi na całym świecie. I mogłabym jeszcze wiele dobrego napisać o tej powieści, jednak nie chcę wam zbyt wiele zdradzać. Przeczytajcie i sami poznajcie baśniowy świat Akademii.

Autor: Soman Chainani
Tytuł oryginalny: The School for Good and Evil
Tytuł polski: Akademia Dobra i Zła
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczorowska
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 18 marca 2015
Moja ocena: 8/10
PS. Przepraszam, że moja opinia wyszła taka długa, jednak pisałam i pisałam, a jak się potem okazało nie mogłam prawie nic wyrzucić, ponieważ wszystko wydawało mi się bardzo ważne. Jeżeli przeszkadza wam taka długa forma, to napiszcie mi, a ja postaram się bardziej okrajać swoje teksty :)
Czytaj więcej »
Copyright © Chwila kultury , Blogger